Leer SEO-vriendelijke content schrijven die de zoekvraag beantwoordt, prettig leest en geciteerd wordt. Structuur, zoekwoorden, interne links en fouten.

Op deze pagina
Kort samengevat
SEO-vriendelijke content is een pagina die het antwoord geeft op de vraag achter een zoekopdracht en die makkelijk te lezen is, voor mensen en voor zoekmachines. Het is geen pagina die rond een aantal zoekwoorden is gebouwd. Google vraagt of een pagina eerst voor mensen is geschreven, of het onderwerp volledig wordt behandeld en of duidelijk is wie hem heeft gemaakt en hoe.
Wil je verder gaan? Vraag het aan
Korte quiz
Is SEO iets voor jou, en hoe begin je?
Sorank past bij je antwoorden
Test het 3 dagen op je eigen website en zie waar je staat in Google, ChatGPT en de andere AI's.
3 dagen gratis testen3 dagen gratis, daarna stop je wanneer je wilt. 90 dagen geld-terug-garantie, onder voorwaarden.
SEO-vriendelijke content is tekst die een echte zoekbehoefte beantwoordt en die zoekmachines kunnen crawlen, begrijpen en rangschikken. Een pagina is zoekvriendelijk wanneer het onderwerp duidelijk is, het antwoord vroeg komt en de structuur de lezer in een paar seconden het deel laat vinden dat hij nodig heeft.
Die definitie laat het aantal zoekwoorden, een woordendoel en een lijst met trucjes weg. Dat was de kern van vroege SEO-teksten, en veel gidsen beginnen er nog steeds mee. Het is niet wat een pagina tegenwoordig laat werken.
Elke pagina heeft twee lezers. De eerste is een persoon die met een vraag is gekomen, vaak op de telefoon en vaak met weinig geduld. De tweede is een systeem dat moet beslissen of jouw pagina het beste antwoord is. Die systemen omvatten nu de rankingsystemen van Google en AI-assistenten zoals ChatGPT, Gemini, Claude en Perplexity, die stukjes tekst uit pagina's halen om hun antwoorden op te bouwen (hoe door AI geschreven pagina's hierin passen, lees je bij AI-content voor SEO).
Beide lezers willen hetzelfde: een helder antwoord van een bron die het onderwerp kent. Als je voor de persoon schrijft, heeft het systeem het makkelijker. Als je alleen voor het systeem schrijft, verlies je de lezer nog voordat de rankingvraag een rol speelt.
De pagina van Google «Nuttige, betrouwbare content maken voor mensen» somt waarschuwingssignalen op van content die eerst voor zoekmachines is gemaakt. Daartoe behoren pagina's die vooral bezoekers uit zoekmachines moeten trekken, teksten over onderwerpen omdat ze trending zijn, samenvattingen die vooral herhalen wat anderen zeggen zonder toegevoegde waarde, en schrijven naar een bepaald aantal woorden omdat je hebt gehoord dat Google dat fijn vindt. De pagina vraagt ook of je content belooft een vraag te beantwoorden die geen antwoord heeft.
Niets hiervan sluit SEO uit. Dezelfde pagina zegt dat SEO nog steeds nuttig is wanneer het wordt toegepast op content die voor mensen is gemaakt. Het gaat om de volgorde van het werk: eerst de lezer, daarna de zoekmachine.

Let op
De zelfbeoordeling op die pagina heeft ongeveer 16 vragen. Stel ze aan je concept voordat je publiceert, en wees eerlijk in je antwoorden, vooral over diepgang en expertise.
De kant van dit onderwerp op sitniveau, die de technische basis beschrijft die een pagina nodig heeft, staat in de checklist voor een SEO-vriendelijke website. Dit artikel blijft bij de content zelf.
De huidige kijk op nuttige content komt van twee gedateerde aankondigingen. Op 18 augustus 2022 werd de update voor nuttige content van Google gelanceerd als «een nieuw signaal voor de hele site», dat Google meeweegt naast veel andere signalen bij het rangschikken van pagina's. In het bericht stond ook dat een site met veel weinig nuttige content in totaal minder kans heeft om goed te presteren, zelfs op pagina's die op zichzelf niet weinig nuttig zijn. Eén zwakke sectie kan de rest van de site naar beneden trekken.
Op 5 maart 2024 zei Google dat het zijn kernrankingsystemen had verbeterd om meer nuttige resultaten te tonen, met een reeks innovatieve signalen en benaderingen, en het beschreef de update als een evolutie in de manier waarop het de nuttigheid van content herkent. De praktische lezing is eenvoudig: je optimaliseert niet voor één update. Je optimaliseert voor wat ze allemaal proberen te meten.
Twee aankondigingen van Google over nuttige content
Bronnen: blog van Google Search Central, 18 augustus 2022 en 5 maart 2024
Zoekmachines en AI-assistenten lezen een pagina in lagen. Ze controleren het onderwerp, de structuur, de entiteiten (de genoemde tools, personen, plaatsen en concepten) en het bewijs achter de beweringen. Je kunt niet bepalen hoe zwaar elk systeem deze lagen weegt, maar je kunt elke laag makkelijk leesbaar maken.
De tabel hieronder laat zien waar elke laag op let en wat je eraan kunt doen. Voor de signalen achter de kwaliteitsbeoordeling, zie contentkwaliteitssignalen. Voor de paginakant, zie on-page SEO.
| Laag | Waar het systeem naar kijkt | Wat jij doet |
|---|---|---|
| Onderwerp | Een pagina die de vraag volledig behandelt | Noteer de deelvragen in de resultaten en beantwoord elke vraag |
| Structuur | Een duidelijke H2- en H3-hiërarchie met korte alinea's | Laat elke kop zeggen welke vraag de sectie beantwoordt |
| Entiteiten | Genoemde tools, standaarden, personen en plaatsen die correct worden gebruikt | Gebruik de officiële naam van elk ding, met de versie als die ertoe doet |
| Bewijs | Beweringen die linken naar een primaire bron | Link naar de documentatie of het onderzoek, met datum of auteur |
| Toegankelijkheid | Echte HTML-links en kerntekst die zonder scripts leesbaar is | Geef elke link een echte bestemming en houd de kerntekst in de HTML van de pagina |
De laag die het vaakst wordt genegeerd is toegankelijkheid. Als een belangrijke sectie alleen binnen een afbeelding bestaat, of een link geen echte bestemming heeft, ziet een crawler hem misschien nooit. De richtlijnen van Google over crawlbare links zijn hier duidelijk over: Google kan alleen een link crawlen die een a-element is met een echte URL in de href.

Zoekintentie is het doel achter een zoekopdracht. Wie een zinnetje intypt, wil iets leren, opties vergelijken, kopen of een plek vinden, en de pagina die rankt is meestal de pagina die bij dat doel past. Twee pagina's kunnen hetzelfde zoekwoord targeten en toch een andere structuur nodig hebben, omdat de ene een lerende dient en de andere een koper.
Voordat je een woord schrijft, zoek je je zoekwoord in een privévenster van de browser en open je de vijf eerste organische resultaten. Kopieer ze niet. Lees ze als een briefing. Noteer bij elk resultaat vier dingen: het formaat (gids, lijst, tool of productpagina), de lijst met H2's, de vragen die het in de eerste 200 woorden beantwoordt en wat het weglaat.
De lacune is meestal waar je artikel vandaan komt. Als alle vijf uitleggen wat een term betekent en geen enkele uitlegt hoe je een live pagina controleert, dan onderscheidt een sectie over controleren jou. Als alle vijf lang en algemeen zijn, kan een korter artikel met exacte stappen winnen.
Maak deze zin af voordat je de opzet maakt: «De lezer wil ___ zodat hij ___ kan». Als je hem niet af kunt maken, weet je nog niet welke pagina dit moet worden. Een lezer die een term wil begrijpen en een lezer die een site wil repareren hebben verschillende pagina's nodig, ook als ze dezelfde woorden intypen.
Gebruik het formaat dat de resultaten al belonen. Een «hoe»-zoekopdracht beloont meestal genummerde stappen. Een «wat is»-zoekopdracht beloont een definitie in de eerste zin. Een vergelijking beloont een tabel. Als de resultaten gemengd zijn, zet je de meest voorkomende deelvraag vooraan en de rest eronder.
Houd een doorlopende lijst bij van de deelvragen die je vindt in de resultaten, in de zoeksuggesties en in de vragen die klanten je sturen. Die lijst wordt je H2- en H3-koppen. De gids voor zoekwoordonderzoek legt uit hoe je die vragen verzamelt en sorteert.
Schrijf de pagina in zes stappen: bepaal de lezer, bouw de opzet op basis van vragen, schrijf eerst het antwoord, voeg het bewijs toe, plaats het zoekwoord natuurlijk en voeg daarna links en metadata toe. Elke stap heeft een controle, zodat je weet wanneer je door kunt gaan.
De methode in zes stappen
Beschrijf de lezer in één regel: «Een marketingverantwoordelijke bij een bedrijf van 20 mensen die SEO vóór vrijdag aan de CEO moet uitleggen». Dat is nuttiger dan «marketeers». Maak daarna van elke verzamelde vraag een kop. Houd de koppen specifiek. «Hoe je controleert of het zoekwoord op een pagina goed staat» is beter dan «Zoekwoorden», omdat de lezer weet wat hij in de sectie krijgt.
Open elke H2 met het antwoord in één of twee zinnen en werk het daarna uit. Lezers die alleen scannen krijgen de kern nog steeds mee, en AI-systemen die stukjes tekst halen krijgen een op zichzelf staand antwoord. Voeg na het antwoord het detail toe dat het bewijst: een uitgewerkt voorbeeld, een drempelwaarde, een commando of een link naar de bron.
Vergelijk twee versies van dezelfde zin. «Houd je alinea's kort» vertelt de lezer niets wat hij kan controleren. «Houd alinea's op twee tot vier zinnen, en splits elke alinea die twee losse ideeën bevat» vertelt hem wat hij moet doen en hoe hij kan zien of hij het heeft gedaan.
Gebruik het hoofdzoekwoord in de titel, de eerste alinea, één H2 en de URL-slug. Laat de rest van de pagina daarna de verwante termen gebruiken die je onderzoek heeft gevonden. De volgende sectie gaat hier dieper op in.
Als je vaak publiceert, kosten de opzet en het eerste concept de meeste tijd. De AI-generator voor blogartikelen van Sorank bouwt artikelen voor Google en AI-zoekopdrachten, en contentoptimalisatie herschrijft oudere pagina's op autopilot. Controleer in beide gevallen de uitvoer met de zes stappen. Een gegenereerd concept heeft nog steeds jouw feiten, jouw voorbeelden en jouw bronnen nodig.
Structuur heeft twee taken. Ze laat een lezer naar het deel springen dat hij nodig heeft, en ze laat een systeem zien wat elk deel behandelt. Koppen doen de eerste taak, alinea's de tweede. Een kop die «Meer details» zegt, faalt op beide.
Een kop die niets zegt tegenover een kop die antwoordt
Je sjabloon bepaalt de enige H1, de titel van de pagina. Gebruik H2 voor de hoofdsecties en H3 voor de deelvragen eronder. Sla geen niveaus over om de grootte van een kop te veranderen. Een kop is structuur, geen decoratie. Houd elke kop kort genoeg om in een lijst te lezen en laat hem benoemen welk antwoord hij aankondigt.
Tip
Zodra de pagina live staat, of in een staging-omgeving met een publieke URL, haal je hem door de gratis analyser voor kopstructuur om de volledige opzet van H1 tot H6 te zien. Een overgeslagen niveau of een tweede H1 zie je met het blote oog makkelijk over het hoofd.
De titel is het eerste wat een lezer in de resultaten ziet. Schrijf hem zo dat het zoekwoord en het resultaat allebei terugkomen, en vermijd schokkende woorden. De zelfbeoordeling van Google vraagt of de hoofdkop of titel «overdrijft of van nature schokkend is». Een titel die minder belooft en meer levert, krijgt de klik die telt.
De meta-description is de snippet onder de titel. Veel gidsen geven nog steeds een harde tekenlimiet. De snippetdocumentatie van Google zegt dat er geen limiet is voor de lengte van een meta-description en dat de snippet zo nodig wordt ingekort, meestal passend bij de breedte van het apparaat. Google zegt ook dat het soms de meta-description gebruikt wanneer die de pagina nauwkeuriger beschrijft dan de content. De beschrijving moet dus overeenkomen met wat de pagina werkelijk zegt.

Schrijf een beschrijving van ongeveer 140 tot 160 tekens, die op de meeste apparaten past. Zie dit als een schrijfdoel dat je zelf kiest, niet als een regel van Google. Het voorbeeld hieronder laat de twee tags samen zien.
<title>SEO-vriendelijke content: zo schrijf je pagina's die ranken</title>
<meta name="description" content="Leer SEO-vriendelijke content schrijven die de zoekvraag beantwoordt, prettig leest en geciteerd wordt. Structuur, zoekwoorden, interne links en veelgemaakte fouten.">
Houd alinea's kort genoeg om op de telefoon te lezen, meestal twee tot vier zinnen. Gebruik een lijst wanneer de onderdelen gelijkwaardig zijn, en een tabel wanneer elk onderdeel meerdere kenmerken heeft. Vijf stappen zonder verder iets vormen een lijst. Vijf opties met kosten, tijd en risico horen in een tabel.
Gebruik het hoofdzoekwoord in de titel, de eerste alinea, één H2 en de URL, en laat de rest van de pagina daarna verwante termen gebruiken. Het dichtheidspercentage dat veel gidsen noemen is geen doel dat Google documenteert, dus schrijven naar een percentage is een gok, geen methode.
De tabel laat zien waar het hoofdzoekwoord hoort en waarom.
| Plek | Hoofdzoekwoord gebruiken? | Waarom |
|---|---|---|
| Title-tag | Ja, één keer, dicht bij het begin | Laat de lezer en het zoeksysteem zien wat de pagina behandelt |
| Eerste alinea | Ja, één keer | Bevestigt het onderwerp en sluit aan op de zoekopdracht |
| Eén H2 | Ja, als het natuurlijk leest | Geeft één sectie de naam van het onderwerp |
| URL-slug | Ja, kort gehouden | Toont het onderwerp in het adres |
| Hoofdtekst | Gebruik varianten en verwante termen | Dekt het onderwerp zonder één zinnetje te herhalen |
| Alt-tekst van afbeeldingen | Alleen als die de afbeelding beschrijft | Zegt wat de afbeelding toont, niet waarop je wilt ranken |
Een zinnetje dertig keer herhalen maakt een pagina niet relevanter. Het maakt de zinnen slechter, en lezers merken dat. De zelfbeoordeling van Google vraagt of de content «goed is gemaakt, of slordig of haastig lijkt». Een volgepropte pagina faalt die vraag al bij de eerste lezing.
Waarschuwing
Als een zin nog steeds goed leest nadat je het zoekwoord hebt weggehaald, houd hem dan. Als hij alleen werkt met het zoekwoord erin, herschrijf hem dan met een duidelijker zelfstandig naamwoord dat het ding benoemt.
Zoeksystemen zoeken ook naar de entiteiten rond een onderwerp. Een artikel over SEO-vriendelijke content dat nooit koppen, interne links, zoekintentie of metadata noemt, lijkt dun, zelfs met het juiste zoekwoord in elke alinea. Zet tien verwante termen uit de topresultaten op een rij, controleer welke daarvan je concept behandelt en gebruik elke term waar die past.
Het lemma over zoekwoorddichtheid legt uit waarom de percentagemythe aan kracht verliest. Als je de telling in je eigen tekst toch wilt zien, geeft de zoekwoorddichtheidscalculator die in een paar seconden, waarna je kunt beoordelen of de telling natuurlijk leest.
Methoden voor interne linking verschillen in de manier waarop ze een site ordenen. De drie die je het vaakst tegenkomt zijn de netwerkmethode, het onderwerpcluster en de URL-silo. Geen enkele is de enige juiste keuze. Elk verdeelt context en aandacht op een eigen manier door de site, en elk heeft een onderhoudskost.
Principe. Een pagina linkt naar andere pagina's waar een term wordt uitgelegd, zodat de site werkt als een encyclopedie. Een lezer die een onbekende term tegenkomt klikt op de definitie en keert terug naar de pagina die hij las.
Wanneer gebruiken. Gebruik deze methode wanneer je content een naslagbibliotheek is, met veel definities die naar elkaar verwijzen, zoals een woordenlijst.
Voordelen. Ontdekken is makkelijk, omdat bijna elke pagina naar meerdere andere linkt, en lezers vinden verwante pagina's zonder menu.
Beperkingen. Het is moeilijk te onderhouden voorbij een paar honderd pagina's. Zonder regel voor waar links naartoe gaan, ontstaan willekeurige links die het onderwerp verwateren.
Voorbeeld. Op een pagina over crawlbudget linkt het woord «crawlbaarheid» naar de eigen definitie, en «XML-sitemap» naar de gids over sitemaps. Elke link staat op het punt waar de lezer de uitleg nodig heeft, niet in een blok onderaan.
Principe. Eén pijlerpagina behandelt een breed onderwerp. Satellietpagina's behandelen elke deelvraag diepgaand. Elke satelliet linkt terug naar de pijler, de pijler linkt naar elke satelliet, en de satellieten linken naar hun naaste zusters. De lus van links rond één onderwerp is de reden dat SEO-professionals van een semantisch cocon spreken.
Wanneer gebruiken. Gebruik het wanneer je een duidelijk kernonderwerp hebt en een reeks vragen eromheen, bijvoorbeeld een cursusbedrijf met twaalf vragen over hetzelfde onderwerp.
Voordelen. Het laat zoeksystemen zien welke pagina voor welke zoekopdracht moet ranken. Omdat elke satelliet één intentie heeft, vermindert het ook keyword-kannibalisatie. Het lemma over contentclusters gaat dieper op de structuur in.
Beperkingen. Elke satelliet heeft echte diepgang nodig, geen driehonderd woorden vulling. Het cluster vraagt ook onderhoud, want een nieuwe satelliet waar de pijler niet naar linkt wordt een wees.
Voorbeeld. De pijler is een gids over contentstrategie voor SEO. De satellieten behandelen zoekwoordtoewijzing, het opschonen van content en interne linking. Elke satelliet linkt in het eerste derde deel terug naar de pijler, en de pijler somt elke satelliet op in een eigen sectie met een korte beschrijving.
Principe. De URL-structuur bepaalt de groepen. Elke pagina onder dezelfde map hoort bij één silo. Pagina's binnen een silo linken naar elkaar, en links tussen silo's blijven zeldzaam en bewust.
Wanneer gebruiken. Gebruik deze methode wanneer je site duidelijke afdelingen heeft, zoals producten, categorieën of regio's, en wanneer de mappenstructuur die al weerspiegelt.
Voordelen. Het is makkelijk uit te leggen aan een team en af te dwingen, omdat de map de groep laat zien. Een nieuwe pagina erft zijn groep uit zijn adres.
Beperkingen. Een silo kan een pagina gevangen houden die bij twee onderwerpen hoort. Hij breekt ook af wanneer de mappen voor navigatie zijn gebouwd en niet voor onderwerpen. URL's later wijzigen betekent redirects, dus plan die zorgvuldig, te beginnen met het verschil tussen 301- en 302-redirects.
Voorbeeld. Een winkel heeft /schoenen/hardlopen/ en /schoenen/wandelen/. De pagina's met hardloopschoenen linken naar elkaar en naar de schoenenhub. Ze sturen hun links niet naar de wandelmap, tenzij een pagina echt bij beide hoort.
| Methode | Ordent op | Het beste voor | Belangrijkste risico | Inspanning |
|---|---|---|---|---|
| Netwerk | Termdefinities | Woordenlijsten en naslagbibliotheken | Willekeurige links die het onderwerp verwateren | Laag om te starten, hoog om te onderhouden |
| Onderwerpcluster | Onderwerp en intentie | Blogs die thematische diepgang willen | Dunne satellieten en wezen-pagina's | Gemiddeld |
| URL-silo | Mappenstructuur | Sites met duidelijke afdelingen | Pagina's die in één map vastzitten | Hoog als URL's moeten veranderen |
De meeste volwassen sites combineren ze: een silo voor de algemene structuur, een cluster binnen elke silo en contextuele links voor definities. De gids voor de strategie van interne linking behandelt de volgorde van het werk. De generator voor onderwerpclusters bouwt een cluster en controleert het op overlappende pagina's.
Een pagina verdient vertrouwen wanneer een lezer hem kan controleren. Noem de auteur, bron elk cijfer en gebruik afbeeldingen die iets echts laten zien. De zelfbeoordeling van Google vraagt of de content is geschreven of beoordeeld door een expert die aantoonbaar het onderwerp kent, en of er makkelijk controleerbare feitelijke fouten in staan.
Zet de bron in de zin die de informatie gebruikt, met auteur en datum. Bijvoorbeeld: «De update voor nuttige content van Google is op 18 augustus 2022 gelanceerd.» Een referentielijst aan het eind helpt een lezer niet die één bewering wil controleren. Geef de voorkeur aan de primaire bron, dat wil zeggen de documentatie, het onderzoek of de pagina van de tool zelf, boven een blog dat die samenvat.
Gebruik afbeeldingen die informatie toevoegen, zoals een echte screenshot, een diagram of een grafiek. Een decoratieve stockfoto voegt gewicht toe en geen betekenis. Schrijf alt-tekst die beschrijft wat de afbeelding toont. Het woord «screenshot» zegt een schermlezer niets. Houd de alt-tekst bij één zin en stop hem niet vol met zoekwoorden.
Alt-tekst die helpt tegenover alt-tekst die niet helpt
Zet de naam en rol van de auteur op de pagina, met een regel over zijn ervaring met het onderwerp. Als een expert het artikel heeft beoordeeld, zeg dat dan en noem de beoordelaar. Google vraagt of een expert de content heeft geschreven of beoordeeld, dus maak dat zichtbaar in plaats van het aan te nemen.
De meeste zwakke pagina's falen op zes manieren: schrijven voor het zoekwoord voordat je de lezer dient, vaag antwoorden, generieke ankerteksten gebruiken, pagina's als wees laten, verse content veinzen en beweringen doen die niemand kan controleren. Bij elke fout begint de oplossing met het herkennen ervan.
| Fout | Snel signaal | Oplossing |
|---|---|---|
| Opzet vanuit het zoekwoord | De lijst met H2's leest als een zoekwoordenrapport | Bouw de opzet opnieuw op uit de deelvragen |
| Vage opening | Meer dan twee zinnen voor het antwoord | Verplaats het antwoord naar de eerste zin |
| Generieke ankerteksten | Links die zeggen «klik hier» of «lees meer» | Noem de bestemming in de ankertekst |
| Wees-pagina's | Geen interne link wijst naar de pagina | Voeg links toe vanuit een hub en een zusterpagina |
| Nep-actualiteit | Nieuwe datum, dezelfde content | Werk eerst de content bij, dan de datum |
| Beweringen zonder bron | Een cijfer zonder link naar de oorsprong | Bron het, of haal het weg |
Wat het is. Het concept is georganiseerd rond een lijst met zoekwoorden. De koppen zijn zoekwoordvarianten, en de alinea's herhalen ze.
Hoe je het herkent. Lees alleen de lijst met H2's. Als die leest als een zoekwoordenrapport en niet als een inhoudsopgave die een lezer zou scannen, is het concept zoekwoordgestuurd. Vraag jezelf dan af of elke sectie een vraag beantwoordt die een mens hardop zou stellen.
Hoe je het oplost. Bouw de opzet opnieuw op uit de deelvragen van je onderzoek en wijs daarna de zoekwoorden toe aan de secties waar ze passen. Schrap elke variant die geen betekenis toevoegt.
Wat het is. De pagina opent met achtergrond, een geschiedenisles of een zin als «in de wereld van vandaag», en het antwoord komt pas na meerdere alinea's.
Hoe je het herkent. Tel de zinnen voor het eerste concrete antwoord. Meer dan twee is een probleem voor een lezer die scant en voor een AI-systeem dat stukjes tekst haalt.
Hoe je het oplost. Verplaats het antwoord naar de eerste zin en zet de achtergrond eronder. De zelfbeoordeling van Google vraagt of de content «substantiële waarde biedt in vergelijking met andere pagina's in de zoekresultaten», en een begraven antwoord maakt dat moeilijker te zien.
Wat het is. Links die zeggen «klik hier», «lees meer» of «dit artikel», zodat de linktekst geen betekenis draagt.
Hoe je het herkent. Lees alleen de ankerteksten, los van de context. De richtlijnen van Google over crawlbare links stellen dezelfde test voor: is de ankertekst specifiek genoeg om alleen al zinvol te zijn? Google noemt «Klik hier» en «Lees meer» slechte keuzes.
Hoe je het oplost. Noem de bestemming. «Gids voor de strategie van interne linking» is beter dan «lees meer». Om generieke ankerteksten te vinden in een map met HTML-bestanden, voer je deze zoekopdracht uit:
grep -rniE ">(klik hier|lees meer|dit artikel)<" ./public
Wat het is. Een pagina waar geen andere pagina naar linkt. Een lezer kan er alleen via de sitemap of een directe zoekopdracht komen, en de pagina geeft geen context door aan de rest van de site.
Hoe je het herkent. Vergelijk je lijst met gepubliceerde URL's met de URL's die als doel van minstens één interne link voorkomen. Wat ontbreekt is een wees. Een crawler die vanaf de homepage start, mist hem ook.
Hoe je het oplost. Voeg minstens twee links toe vanaf relevante pagina's, één vanuit een hub en één vanuit een zusterpagina. De analyser voor interne links toont de interne links van elke pagina, zodat je ziet waar hij staat.
Wat het is. De datum van een pagina aanpassen zonder de content te wijzigen, of «bijgewerkt voor dit jaar» schrijven boven een artikel dat nog oude functies of regels beschrijft.
Hoe je het herkent. Controleer elke bewering die afhangt van een versie, een prijs of een regel. Als de bewering vandaag niet meer klopt, klopt de datum ook niet.
Hoe je het oplost. Werk eerst de content bij, dan de datum. De zelfbeoordeling van Google noemt als waarschuwingssignaal «het wijzigen van de datum van pagina's om ze vers te laten lijken terwijl de content niet wezenlijk is veranderd», en de reden is duidelijk: lezers controleren, en systemen ook.
Wat het is. Cijfers, regels en «best practices» zonder oorsprong, vaak van het ene artikel naar het andere gekopieerd.
Hoe je het herkent. Markeer elk getal en elke zin met «Google zegt». Als je niet kunt linken naar de pagina waar het staat, hoort het niet in het artikel.
Hoe je het oplost. Vervang de bewering door een bron, of haal hem weg. De snippetdocumentatie van Google stelt geen tekenlimiet voor meta-descripties, dus een regel van «155 tekens» kan geen Google-regel zijn. Zeg wat je getest hebt, of zeg dat het cijfer een conventie is die je zelf hebt gekozen.
Controleer vóór publicatie de intentie, het antwoord, de structuur, de links, de bronnen en de metadata. De checklist hieronder zou voor een pagina van deze lengte ongeveer tien minuten moeten kosten, en hij vangt de meeste fouten uit de vorige sectie.
Checklist vóór publicatie
Tip
Haal na publicatie de live URL door de gratis on-page SEO-audit om ontbrekende titels, dubbele koppen en dunne secties op te sporen. Controleer daarna met de LLM-leesbaarheidscontrole hoe makkelijk een AI-systeem je stukjes tekst kan halen.
Pak vandaag één pagina die je al hebt, haal die door deze checklist en los de eerste drie problemen op die je vindt. Eén pagina goed verbeteren leert meer dan een nieuw artikel dat in haast is geschreven.
Het is tekst die een echte zoekbehoefte beantwoordt en die makkelijk te lezen is voor zoekmachines en mensen. Het heeft een duidelijk onderwerp, secties die eerst antwoorden, beschrijvende koppen, echte links en onderbouwde beweringen. Het wordt niet gedefinieerd door een aantal zoekwoorden.
De documentatie van Google stelt geen doel voor zoekwoorddichtheid, dus geen enkel percentage is een regel. Gebruik het hoofdzoekwoord waar het natuurlijk leest, in de titel, de eerste alinea, één H2 en de URL, en gebruik verwante termen zodat de pagina het onderwerp dekt.
Google geeft geen woordaantal. De zelfbeoordeling vraagt of een pagina een substantiële, volledige of uitgebreide beschrijving van zijn onderwerp geeft. Laat de deelvragen de lengte bepalen, en schrap elke sectie die een andere herhaalt.
Het is tekst die een echte zoekbehoefte beantwoordt en die makkelijk te lezen is voor zoekmachines en mensen. Het heeft een duidelijk onderwerp, secties die eerst antwoorden, beschrijvende koppen, echte links en onderbouwde beweringen. Het wordt niet gedefinieerd door een aantal zoekwoorden.
De documentatie van Google stelt geen doel voor zoekwoorddichtheid, dus geen enkel percentage is een regel. Gebruik het hoofdzoekwoord waar het natuurlijk leest, in de titel, de eerste alinea, één H2 en de URL, en gebruik verwante termen zodat de pagina het onderwerp dekt.
Google geeft geen woordaantal. De zelfbeoordeling vraagt of een pagina een substantiële, volledige of uitgebreide beschrijving van zijn onderwerp geeft. Laat de deelvragen de lengte bepalen, en schrap elke sectie die een andere herhaalt.
