Google Cache: wat het was, waarom Google het heeft verwijderd en wat je in plaats daarvan gebruikt

Kort samengevat: de Google-cache was de kopie van een webpagina die Google opsloeg wanneer het de pagina crawlde en die iedereen vanuit de zoekresultaten kon openen via een link “In cache”. Google verwijderde die link eind januari 2024 en schakelde de zoekoperator cache: in september 2024 uit. Om een oude versie van een pagina te zien, gebruik je de Wayback Machine van het Internet Archive (nu gelinkt vanuit het paneel “Over dit resultaat” van Google); om te zien wat Google op je eigen site heeft gecrawld en gerenderd, gebruik je de URL-inspectietool in Search Console.

De Google-cache was een van de oudste functies van Google Zoeken en veel SEO-gidsen leggen nog steeds uit hoe je hem gebruikt. Die gidsen zijn verouderd. De eigen documentatie van Google over de robots-metatag stelt nu dat “de functie voor cachelinks niet meer bestaat”. Deze gids legt uit wat de cache was, wat de exacte tijdlijn van de verwijdering is en welke tools elk van de toepassingen vervangen.

Wat was de Google-cache?

Wanneer Googlebot een pagina crawlde, bewaarde Google een momentopname van de ontvangen HTML. De link “In cache” naast een resultaat opende die momentopname, gehost op een Google-URL, met een banner met de datum en het tijdstip van de opname. De pagina kon volledig worden getoond, alleen als tekst of met de broncode.

De cache diende drie groepen mensen:

• Zoekers: wanneer een site offline of traag was, toonde de gecachte kopie nog steeds de content.
• Onderzoekers en journalisten: de kopie bewaarde tekst die inmiddels was bewerkt of verwijderd.
• SEO-professionals: de opnamedatum gaf een grove indicatie van wanneer Google een pagina voor het laatst had gecrawld, en de versie met alleen tekst liet zien welke content Google kon lezen.

De cache was nooit een betrouwbaar beeld van de index. Hij toonde de HTML die Google had opgehaald, vaak zonder de content die via JavaScript werd toegevoegd, en de opnamedatum kwam niet altijd overeen met de laatste crawl. Site-eigenaren konden hem ook verbergen met de robots-instructie noarchive.

Wanneer en waarom heeft Google de cache verwijderd?

De verwijdering verliep in meerdere stappen, die zijn gedocumenteerd door Google en de zoekpers:

De uitleg van Google is dat de functie haar bestaansrecht had verloren. Danny Sullivan schreef dat het “een van onze oudste functies” was, gemaakt toen pagina's vaak niet laadden, en dat “het tegenwoordig enorm is verbeterd”. De documentatie van Google over zoekoperatoren vermeldt cache: niet meer, en ons spiekbriefje met zoekoperatoren van Google behandelt de operatoren die nog werken. De verwijdering is een van de vele mijlpalen in onze geschiedenis van Google.

Het verwijderen van de openbare link veranderde niets aan hoe Google intern werkt. Google downloadt en bewaart nog steeds pagina's om zijn index op te bouwen: dat is de basis van crawlen en indexeren. Alleen het openbare zicht op de opgeslagen kopie is verdwenen.

Hoe kun je tegenwoordig een gecachte versie van een pagina bekijken?

Elke voormalige toepassing van de cache heeft nu een betere tool:

Het Internet Archive kondigde de integratie met Google aan op zijn blog op 11 september 2024: klik op de drie puntjes naast een resultaat en daarna op “Meer over deze pagina”. Het bericht vermeldt dat de link niet beschikbaar is wanneer de rechthebbende zich heeft afgemeld voor archivering.

Hoe controleer je zonder de cache wat Google op je pagina ziet?

Voor SEO doet de URL-inspectietool in Google Search Console alles wat de cache deed, en meer. Hij geeft je de indexeringsstatus, de datum van de laatste crawl, de canonieke URL die Google heeft gekozen, de gerenderde HTML met uitgevoerd JavaScript, een screenshot en de bronnen die Google niet kon laden.

Een snelle routine voor een belangrijke pagina:

1. Plak de URL in URL-inspectie en lees de status: “URL staat in Google” of de reden van uitsluiting.
2. Open “Gecrawlde pagina bekijken” en zoek in de HTML naar een zin uit je hoofdcontent. Ontbreekt die, dan heeft Google hem niet gezien.
3. Voer “Live-URL testen” uit na een wijziging om de nieuwe weergave te vergelijken met de geïndexeerde.
4. Vraag indexering aan als de pagina ingrijpend is veranderd; Google beperkt deze verzoeken met een quotum.

Twee gratis tools helpen bij pagina's die je niet in Search Console beheert: onze indexeerbaarheidscheck signaleert noindex-tags, blokkades in robots.txt en canonical-problemen, en de paginagroottecheck controleert of je HTML binnen de eerste 2MB past die Googlebot crawlt voor elk bestand. Lees voor de volledige werking onze gidsen over hoe zoekmachines werken en over pagina's sneller geïndexeerd krijgen.

Heb je de noarchive-tag nog nodig?

Voor Google niet. De documentatie vermeldt noarchive en nocache nu onder de “historische en andere ongebruikte regels” die Google Zoeken negeert. De tag laten staan doet geen kwaad, en Danny Sullivan zei dat Google hem nog steeds zou respecteren. Andere zoekmachines en archiveringsdiensten kunnen hem nog wel lezen, dus houd hem aan als je een juridische of redactionele reden hebt om kopieën van je pagina's te beperken.

Google-cache, browsercache en servercache: drie verschillende dingen

Veel mensen die zoeken naar “Google cache” bedoelen iets anders:

• De browsercache van Chrome slaat bestanden van de sites die je bezoekt op je eigen computer op om ze sneller te laden. Je wist hem in de instellingen van Chrome, onder privacy en beveiliging, “Browsegegevens wissen”. Het heeft niets met Google Zoeken te maken.
• Een server- of CDN-cache slaat gegenereerde pagina's op je hosting op om ze sneller te serveren. Leeg hem na een update, zodat bezoekers en crawlers de nieuwe versie ontvangen.
• Het cachen van bronnen door Google: Googlebot bewaart JavaScript- en CSS-bestanden en kan ze hergebruiken voor het renderen, en daarom voegen ontwikkelaars een contenthash toe aan bestandsnamen.

Google-cache en AI: bewaren ChatGPT en Perplexity kopieën van je pagina's?

AI-assistenten bieden ook geen openbare “gecachte” weergave, maar ze leunen op twee manieren op kopieën van het web. Taalmodellen worden getraind op grote momentopnamen van webpagina's die op een bepaalde datum zijn verzameld, wat verklaart waarom een model verouderde informatie over jouw bedrijf kan herhalen. Assistenten met webzoekfunctie, zoals ChatGPT search, Perplexity of Gemini, halen op het moment van de vraag pagina's op of gebruiken een zoekindex, via hun eigen AI-crawlers.

Twee gevolgen voor je zichtbaarheid. Ten eerste kan onjuiste of oude informatie op je site, of op pagina's van derden over jou, lang in AI-antwoorden blijven nadat je haar hebt gecorrigeerd; onze pagina over AI-indexering legt uit hoe assistenten opbouwen en verversen wat ze weten. Ten tweede kun je de “kopie” die een assistent gebruikt niet openen, dus de enige manier om te weten wat hij zegt is het hem te vragen. De AI-vermeldingstracking van Sorank doet dit op ChatGPT, Claude en Gemini voor de vragen die jouw klanten stellen, en de gratis SEO-extensie voor Chrome controleert de basis van de pagina die crawlers als eerste lezen.

Het belangrijkste punt: de Google-cache is verdwenen, maar voor elk van zijn toepassingen is er een vervanger. Gebruik de Wayback Machine voor de geschiedenis, URL-inspectie voor je eigen pagina's en directe controles in AI-assistenten voor wat zij over jou zeggen.